Αυτόνομη Δράση

Άμεση δημοκρατία και γενικευμένη κοινωνική αυτοδιεύθυνση

• Ιανουάριος 1990
• Περιοδικό
• Αναρχική ομάδα Δραπετσώνας-Κερατσινίου , Αναρχοκομμουνιστικός πυρήνας Ανω Λιοσίων

**Αυτόνομη Δράση νο4**: Δελτίο πληροφόρησης της Αναρχικής ομάδας Δραπετσώνας\-Κερατσινίου και του Αναρχοκομμουνιστικού πυρήνα Άνω Λιοσίων, Γενάρης 1990\. **Συγγραφείς**: Καορνήλιος Καστοριάδης, Μάρεη Μπούκτσiν, Situationist International (SI) Το 1990 είχε ξανατεθεί στην ελληνική κοινωνία το ζήτημα της άμεσης δημοκρατίας, από τον Μανόλη Γλέζο όπου είχε δημιουργήσει κόμμα με την ονομασία «άμεση δημοκρατία». Με αφορμή αυτό και αλλά εκδώσαμε αυτή την μπροσούρα σε 2000 αντίτυπα και μοιράστηκε στις γειτονίες του Πειραιά πόρτα πόρτα αλλά και σε κεντρικές εκδηλώσεις στην Αθήνα. {…}  **ΣΑΝ ΠΡΟΛΟΓΟΣ** Δημοσιεύουμε σ'αυτό το τεύχος τρία κείμενα γύρω από το ζήτημα της Αμεσης Δημοκρατίας και της Γενικευμένης Κοινωνικής Αυτοδιεύθυνσης, μέσα από διαφορετικές το κα θένα προσεγγίσεις. Διαφορετικές στα επιμέρους αφού η κάθε μία προσπαθεί ν'απαντήσει και σε μιά ιδιαίτερη πλευρά του ζητούμενου. Παράλληλα όμως και οι τρεις συγκλίνουν στα θέματα ουσίας, δηλαδή το ζήτημα της άμεσης δημοκρατίας διαχωρισμένο από την αυτοδιεύθυνση της εργασίας, του χώρου και του χρόνου σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο είναι μιά νέα φαινάκη. Φαινάκη που θυμίζει φιλολογικές συζητήσεις αστικοφιλελεύθερου περιεχομένου γύρω από την δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας τον τέταρτο αιώνα δουλοκτητικής, πατριαρχικής, γι'αυτό και μισής. Όπως μισή στις μέρες μας είναι η δημοκρατία που μας προββάλουν οι θιασώτες του ιδιωτικού αλλά και του κρατικού καπιταλισμού. Η διεύρυνση και η υπέρβαση αυτής της "Δημοκρατίας" σε όλες τις πλευρές της ατομικής και κοινωνικής ζωής σαν πανανθρώπινο και οικουμενικό αίτημα είναι η θέληση και επιθυμία των καταπιεσμένων λαϊκών στρωμάτων της σημερινής εποχής. Εποχής που ανοίγει την αυλαία της στα τέλη του αιώνα που διανύουμε φέρνοντας στο προσκήνιο τα κοινωνικά κινήματα βάσης ενάντια στην εκμετάλλευση και εξουσία ανθρώπου από άνθρωπο, στον τεχνολογικό και οικονομικό ολοκληρωτισμό. Αν μπορούσαμε να συνοψίσουμε στις Ελληνικές συνθήκες αυτά τα αιτήματα, θα τα σχηματοποιούσαμε ως εξής: **ούτε αφεντικά / ούτε εργάτες / ούτε διευθυντές / ούτε διευθυνόμενοι** **ΑΓΩΝΑΣ για την αυτοδιεύθυνση της εργασίας του χώρου και του χρόνου μας** "Δε θεωρώ τον Ανθρωπο σαν καρκίνο του Πλανήτη. Οι άνθρωποι είναι ένα σωρό διαφορετικά πλάσματα: εργάτες και εκμεταλευτές, γυναίκες και άνδρες, ομοφυλόφιλοι και ετερόφυλοι, λεσβίες και συντηρητικές γυναίκες, έγχρωμοι και λευκοί και πάνω απ'όλα καταπιεζόμενοι και καταπιεστές. Ο πραγματικός καρκίνος που τρώει τον Πλανήτη είναι ο Καπιταλισμός και η Ιεραρχία και ανησυχώ πολύ στο μέτρο που ένα κομμάτι του οικολογικού κινήματος αποσπά το κό­σμο από αυτά τα θέματα, έστω και αν ανακυκλώνει ένα μεγάλο μέρος από την "αναρχίστικη, αριστερίστικη, μαρξιστική" κριτική του Κα­πιταλισμού κάτω από τον ασφαλή όρο "εκβιομηχάνιση". Δε πιστεύω πως μπορούμε να βασιζόμαστε σε προσευχές, τελετές και θετικές δονήσεις για να ξεριζώσουμε αυτό τον καρκίνο. Εκείνο που πιστεύω είναι ότι πρέπει να τον πολεμήσουμε ενεργά και με όλη τη δύναμη που διαθέτουμε..." Μάρραιη Μπούκτσιν.

Τεύχος 5

• 1991
• Περιοδικό
• Αναρχική ομάδα Δραπετσώνας-Κερατσινίου , Αντιεξουσιαστικό κέντρο πληροφόρησης και δράσης