Εκτός ύλης

Τεύχος 1

• Μάιος 2011
• Περιοδικό
• Σαλταδόροι

Το έντυπο μοιράστηκε σε σχολεία στα Χανιά σε 2\.000 αντίτυπα. Τυπώθηκε στην τυπογραφική κολεκτίβα Rotta στην Αθήνα ***εκτός ύλης**: έξω από τα καθιερωμένα δηλαδή. Ενάντια σε ότι θέλουν να μας επιβάλλουν. Κόντρα σε πάσης φύσεως εξουσία και καταπίεση (άμεση ή έμμεση). Από την παιδεία, την παραπαιδεία και την αυθεντία των αυτόκλητων σοφών των υπουργικών συμβουλίων μέχρι την μαθηματικά απίθανη σύνταξη, την ανεργία, τα καθημερινά εργατικά «ατυχήματα», το ρατσισμό, το σεξισμό, το φασισμό…* Από το editorial *Το «Εκτός ύλης» είναι ένα έντυπο συλλογικό εγχείρημα, το οποίο έχει άτακτο χαρακτήρα. Υπεύθυνοι για την πραγμάτωση του είναι άνθρωποι που συγκροτούν τη συνέλευση αναρχικών/αντιεξουσιαστών «σαλταδόροι». Μια Ομάδα ανθρώπων που έχουν επιλέξει να δρουν αυτοοργανωμένα,  αντιεραρχικά, με βάση την συντροφικότητα  και την αλληλεγγύη, ενάντια σε κάθε είδους θεσμούς, απορρίπτοντας όλες τις δομές  που συνθέτου ν αυτό το σύστημα.* *Ενάντια στην κατευθυνόμενη ενημέρωση και τη διαμεσολαβημένη πληροφόρηση  των καθεστωτικών media  και αντιλαμβανόμενοι την ανάγκη να έρθουμε σε επαφή με ένα κοινωνικό κομμάτι (μαθητές ή μη), επιλέγουμε να χρησιμοποιήσουμε το υπάρχον έντυπο σαν ένα εργαλείο που θα βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση. Αναγνωρίζουμε πως η νεολαία δέχεται ένα μεγάλο μέρος της καταπίεσης  που όλοι βιώνουμε στη  χρονική συγκυρία του παρόντος. Αμφισβητούμε, λοιπόν και επιχειρούμε να σπάσουμε  κάθε κρίκο στην αλυσίδα αυτού του συστήματος.* *Η απόλυτα στοχευμένη μάθηση, η αποστειρωμένη εκπαίδευση, τα εξουσιαστικά  πρότυπα των δασκάλων, των αυστηρών καθηγητών  και των αυταρχικών διευθυντών, ο ιεραρχικός τρόπος  ζωής που προσπαθούν να μας περάσουν με το στανιό, είναι μόνο μερικοί από  αυτούς. Θέλουμε να αναδείξουμε πως κάθε τι που μας απασχολεί έχει πολλές σκοπιές  βγάζοντας έτσι τις εκ\-παιδευτικές παρωπίδες που στοχεύουν να βλέπουμε τα πάντα μονόπλευρο. Οραματιζόμαστε μια κοινωνία που θα  στηρίζεται στην ελευθερία, στην ισότητα  και την αλληλεγγύη. Βάσει όλων των παραπάνω, γεννήθηκε το  «εκτός ύλης».* *Ένα έντυπο που δεν έχει τιμή γιατί δεν πουλιέται. ούτε αγοράζεται. Δεν είναι δωρεάν γιατί  η λογική του «τσάμπα» μας είναι εχθρική. Η διάθεση για επικοινωνία, η έκφραση σκέψεων, συναισθημάτων ιδεών και πρακτικών δε χωράει οικονομικού και εμπορικού τύπου συνδιαλλαγές. Γιατί αν κάτι έχει απομείνει πραγματικά ελεύθερο, αυτό είναι ο νους  μας και οι τόποι που μπορεί να φτάσει.*

Τεύχος 2

• Οκτώβριος 2011
• Περιοδικό
• Σαλταδόροι

Περιέχει κείμενα για το graffiti, την ελευθεριακή εκπαίδευση, το στρατό και την 28η οκτωβρίου, καθώς και μικρούς σχολιασμούς της επικαιρότητας.

Τεύχος 3

• Μάρτιος 2012
• Περιοδικό
• Σαλταδόροι

Το 3ο τεύχος του Εκτός Ύλης. Μοιράζεται, σε 2\.800 αντίτυπα, σε σχολεία στα Χανιά. Τυπώθηκε στην τυπογραφική κολλεκτίβα Rotta στην Αθήνα. Σε αυτό το τεύχος περιέχονται κείμενα για την αξιολόγηση και τον ανταγωνισμό, τις αστυνομικές σχολές και το ρόλο της αστυνομίας, τις δράσεις της κατειλημμένης αντιπεριφέρειας, το facebook και τους μετανάστες. ***το Αντιtorial του 3ου τεύχους*** *Κρίση. Μία λέξη που ακούμε καθημερινά εδώ και 3 χρόνια. Μία λέξη που στο όνομα της θυσιάζονται κεκτημένα που κατακτήθηκαν με αγώνες και αίμα, όταν οι κάθε λογής εξουσιαστές τα κλέβουν σε μια νύχτα, για τη διάσωση της οικονομίας λένε… Όμως η διάσωση της οικονομίας τους, πάει χέρι — χέρι με την υποτίμηση της ζωής μας.* *Υποτίμηση. Μία λέξη που δεν την ακούμε τόσο συχνά, αλλά όλο και περισσότερα κομμάτια της κοινωνίας τη νιώθουν στο πετσί τους, όλο και πιο έντονα. Αυτή αφορά την εργασία, την υγεία, την παιδεία, το περιβάλλον και οτιδήποτε έχει να κάνει με τη διατήρηση των κερδών και των συμφερόντων των αφεντικών εις βάρος μας.* *Η υποτίμηση της ζωής μας αφορά όλα τα επίπεδα της καθημερινότητας και όρια δεν έχει. Οι εξουσιαστές όσο δε βρίσκουν αντιστάσεις, όσο δεν τους κόβουμε την όρεξη, τόσο μας εξαθλιώνουν. Εμείς οι από κάτω έχουμε επιλογές και βάσει αυτών θα κριθεί η ιστορική εξέλιξη των πραγμάτων.* *Μπορούμε να σκύψουμε το κεφάλι, να γονατίσουμε και να προσπαθήσουμε ο καθένας μόνος του να επιβιώσουμε, ελπίζοντας ότι εμείς θα τη γλυτώσουμε. Όμως, τότε, αγνοούμε ότι θα χρειαστεί να σκύψουμε πολύ, να χάσουμε την αξιοπρέπεια μας, χωρίς καν να ξέρουμε αν θα τη γλυτώσουμε.* *Μπορούμε να στραφούμε εναντίον του διπλανού μας ή μιας άλλης κοινωνικής ομάδας, χρεώνοντας της την κατάσταση και αποβάλλοντας την από την κοινωνία. Όμως, τότε, αγνοούμε ότι πολύ σύντομα θα έρθει και η σειρά μας, αν δεν έχει ήδη έρθει.* *Μπορούμε να εναποθέσουμε το μέλλον μας στους διάφορους φωστήρες, πολιτικούς ή ηγετίσκους .Όμως τότε αγνοούμε ότι μέχρι σήμερα αυτό γινόταν, και ποτέ τα πράγματα δε λειτούργησαν προς όφελος των δικών μας αναγκών. Μπορούμε να…., να…., να…* *Από την άλλη μπορούμε να οργανώσουμε την κοινωνία, την παιδεία, την οικονομία, τις ζωές μας από τα κάτω, εμείς οι ίδιοι, με τις δικές μας δυνάμεις. Αρκεί να μην αγνοήσουμε ότι ο δρόμος για την ελευθερία είναι πύρινος και δύσκολος, ότι χρειάζεται συλλογικότητα και αλληλεγγύη, ανιδιοτέλεια και συνέπεια, αυτοοργάνωση και αγώνα.* *Το 3ο τεύχος του Εκτός Ύλης μας βρίσκει μετά από δυναμικές πορείες και καταλήψεις δημοσίων κτιρίων. Εδώ στα Χανιά, κεντρικά γεγονότα ήταν η κατάληψη της Αντιπεριφέρειας, οι τριήμερες κινητοποιήσεις με την 48ωρη απεργία και τη δυναμική πορεία της Κυριακής 12/2, καθώς και οι μαθητικές καταλήψεις και πορείες. Η κατάληψη της Αντιπεριφέρειας αποτέλεσε για 9 ημέρες ζωντανό κινηματικό κύτταρο στην πόλη. Οι διαδικασίες και οι δράσει της κατάληψης έδειξαν πως ένα ετερόκλητο πλήθος μπορεί να λειτουργήσει αυτοοργανωμένα και αμεσοδημοκρατικά. Η κατάληψη κατάφερε να συσπειρώσει ένα ευρύ φάσμα ατόμων διαφορετικών πολιτικών αντιλήψεων που ζυμώθηκαν γύρω από πλήθος ζητημάτων, αλλά και πραγματοποίησαν δράσεις , με αποκορύφωμα την πορεία της Παρασκευής 17/2\.* *Όλα αυτά διαψεύδουν όσους εμμένουν σε μια κινητοποίηση αποκλειστικά μέσα από επίσημους και μη φορείς, και θεωρούν ανίκανο τον κόσμο να αυτοοργανωθεί και να δράσει σύμφωνα με τις επιθυμίες και τις ανάγκες του. Η συμμετοχή μαθητών και μαθητριών στις διαδικασίες και τις κινητοποιήσεις όλων εκείνων των ημερών έδωσε χρώμα, διάθεση και δύναμη για τη συνέχεια των αγώνων.*

Τεύχος 4

• Δεκέμβριος 2012
• Περιοδικό
• Σαλταδόροι

Τεύχος 5

• Απρίλιος 2013
• Περιοδικό
• Σαλταδόροι

Τεύχος 6

• Νοέμβριος 2013
• Περιοδικό
• Σαλταδόροι

το Αντιtorial του 6ου τεύχους-----------------------------Τόσα πράγματα συμβαίνουν γύρω μας καθημερινά στα σπίτια μας, στα σχολεία μας, στις δουλειές μας (όσοι από μας έχουν ακόμα), στους δρόμους, στις ουρές που περιμένουμε, στα παγκάκια στις πλατείες, στην καθημερινότητα μας. Αναρωτιόμαστε τί συμβαίνει κοιτάζοντας κόσμο να στρέφει την οργή του στους διπλανούς του, να ξεσπάει με ασήμαντες αφορμές και συχνά να μένει αδρανείς απέναντι στη λεηλασία της ζωής του, μη βρίσκοντας διέξοδο.Οι περισσότεροι περιμένουν από κάτι και αφήνουν το χρόνο να περνάει. Άλλοι, μια λύση από το κράτος ή τους μπάτσους καταλήγοντας στη γνωστή ρήση ότι δεν υπάρχει τίποτα πλέον και αγνοώντας τον εαυτό τους και τη δύναμη της αλληλεγγύης, άλλοι με την προσευχή ελπίζουν ότι θα τους σώσει ένα θεϊκό χέρι. Άλλοι, περιμένουν να πάρουν κάποιοι χρυσαυγίτες τα όπλα και να ξεπαστρέψουν πολιτικούς, τραπεζίτες, εφοπλιστές, ξεχνώντας ότι ποτέ ιστορικά δεν έχει γίνει αυτό και ότι τους μόνους που ξέρουν να δολοφονούν αυτά τα ανθρωποειδή είναι μετανάστες, αγωνιστές, αριστερούς, αναρχικούς, εξεγερμένους. Άλλοι πάλι, περιμένουν αποβλακωμένοι μπροστά από τις τηλεοράσεις τη λύση να τους τη δώσουν οι ξεφτιλισμένοι μεγαλοδημοσιογράφοι παραβλέποντας το γεγονός ότι το μόνο που μπορούν αυτοί να δώσουν είναι η σκατίλα του συστήματος ωραιοποιημένη και στολισμένη με πολλά λουλουδάκια για να 'ναι πιο εύπεπτη.Συγχρόνως ακούς γύρω σου να παπαγαλίζουν ότι για όλα φταίει η κακιά η τρόικα, η μέρκελ, οι ξένοι δάκτυλοι κτλ. Διάφοροι "προοδευτικοί", "πνευματικοί", αριστεροί πατριώτες, εναλλακτικοί, αναμασάνε για τους κακούς γερμανούς που κάνουν τις κυβερνήσεις της χώρας ό,τι θέλουν, καλύπτοντας έτσι την ευθύνη των ντόπιων αφεντικών που μας ξεζουμίζουν τη ζωή.Ρε σας βαρεθήκαμε όλους, μας κουράσατε με τα ψέματα και τις αηδίες σας. Γι' αυτό έχουμε κάθε λόγο να εξεγειρόμαστε με τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου από μπάτσο, να οργιζόμαστε με τη δολοφονία του Θανάση Καναούτη από ελεγκτή επειδή δεν είχε εισιτήριο, να συγκρουόμαστε με μπάτσους και φασίστες για τη δολοφονία του αγωνιστή Παύλου Φύσσα και τόσων μεταναστών. Τις στιγμές λοιπόν που το ποτήρι ξεχειλίζει είναι το λιγότερο που μας αναλογεί.Γιατί έχουμε νεκρούς καθημερινά και το αίμα τους κυλάει και δολοφόνοι τους δεν είναι η μέρκελ και η τρόικα, αλλά το καπιταλιστικό σύστημα που υπηρετούν ντόπιοι και διεθνείς εξουσιαστές και τα τσιράκια τους. Από τους άστεγους που πεθαίνουν από το κρύο και την πείνα στα παγκάκια, τους βαριά άρρωστους που δεν έχουν να πληρώσουν για νοσηλεία, τους αυτόχειρες λόγω οικονομικών χρεών, τους εργάτες που σκοτώνονται από "εργατικά ατυχήματα", εκείνους που «γλιστράνε» από τα τρόλεϊ και τα λεωφορεία όταν δεν έχουν εισιτήρια, τους «κατά λάθος νεκρούς» που δολοφονούνται από τα κρατικά σκυλιά σε καταδιώξεις, πορείες, φυλακές, τους μετανάστες, που αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο (σε λίγα χρόνια θα 'ναι κάποιοι από μας στη θέση τους!) πνίγονται στα παγωμένα νερά του αιγαίου και φυλακίζονται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.Δεν ξεχνάμε κανέναν τους, τούς θυμόμαστε όταν κατεβαίνουμε στους δρόμους, στα κείμενα που μοιράζουμε, στα γεμάτα πάθος συνθήματα που φωνάζουμε, σε αυτά που γράφουμε στους τοίχους που στεγάζεται όλη η σαπίλα του συστήματος (τράπεζες, δημαρχεία, δικαστήρια, φυλακές, σχολεία...), στα σπασίματα καμερών και τραπεζών, στις συγκρούσεις με μπάτσους και φασίστες.Γιατί δε θέλουμε να μένουμε απαθείς στη βία της εξουσίας που δεχόμαστε, γιατί δε θέλουμε άλλη καταπίεση από κανέναν, γιατί δεν περιμένουμε από κανένα πολιτικό, θεό, μεγαλοδημοσιογράφο, φασίστα χρυσαυγίτη να μας δείξει το δρόμο. Γιατί ο δρόμος είναι μέσα μας, στην καρδιά μας και εμείς οι ίδιοι τον ξέρουμε καλύτερα απ' όλους εκείνους που μας πουλάνε παραμύθια της χαλιμάς ότι θα μας σώσουν. Γιατί εμείς, οι καταπιεσμένοι όλου του κόσμου ανεξαρτήτως έθνους, φύλου, ηλικίας, ειδικότητας θέλουμε και αναζητούμε όλοι μαζί την ελευθερία μας! Αυτός είναι ο δρόμος μας και δεν αναζητάμε υποδείξεις από ειδικούς, ούτε περιμένουμε στωικά κάποιον άλλο να το κάνει για μας για να είναι πιο εύκολο, αλλά διεκδικούμε καθημερινά την ελευθερία μας στους δρόμους, στις γειτονιές, στα σχολεία, στη ζωή μας. Δημιουργούμε συνελεύσεις χωρίς αρχηγούς και υποτελείς, ισότιμες με αλληλοσεβασμό και αλληλεγγύη. Ακόμα και αν χρειαστεί να καταστρέψουμε τον κόσμο που ζούμε για να ξεκινήσουμε από την αρχή ξανά...Δε ξεχνάμε τις κρατικές και παρακρατικές δολοφονίες, δε συγχωρούμεΣτους δρόμους και στους αγώνες ζει ο Αλέξανδρος, ο Θανάσης, ο Παύλος, Σαχτζάτ Λουκμάν..

Τεύχος 7

• Μάρτιος 2014
• Περιοδικό
• Σαλταδόροι

το **Αντιtorial** του 7ου τεύχουςΚαθώς η αυλαία φαίνεται να πέφτει και η επόμενη μέρα να διαδέχεται την προηγούμενη, το θέατρο του παραλόγου δείχνει να μην έχει τέλος…Έτσι καλούμαστε να παρακολουθήσουμε μια παράσταση όπου γινόμαστε θεατές της ίδιας μας της ζωής. Άλλες φορές με απορία, άλλες με θυμό, άλλες με απόγνωση προσπαθούμε να αντιληφθούμε τι ακριβώς συμβαίνει γύρω μας, ποια είναι τα ερωτήματα που μπαίνουν στο παιχνίδι της επιβίωσής μας, ποιος τα απαντάει και με ποιο τρόπο.Απ’ όπου και αν το πιάσεις μυρίζει μπαρούτι. Στην βοσνία ένας εργατικός αγώνας από απολυμένους εργάτες στην τούζλα μετατράπηκε σε μια εξέγερση με ξεκάθαρα ταξικά και διεθνιστικά χαρακτηριστικά. Στη βόρειο Αφρική η “αραβική άνοιξη” δείχνει να μην έχει σβήσει ακόμα με εκατομμύρια διαδηλωτές να κατεβαίνουν στο δρόμο και την επαναστατημένη νεολαία να πρωτοστατεί. Η κατάσταση στην ανατολή δε φαίνεται πολύ διαφορετική, με την Τουρκία να εξεγείρεται και πάλι ενάντια στις πολιτικές λιτότητας και τη διαφθορά. Στο Μπαχρέιν, όπου θρηνεί αδιάκοπα θύματα από την κατασταλτική βίαιη αυθαιρεσία η αντίσταση γίνεται καθημερινό καθήκον.Έτσι και εντός συνόρων, ο κοινωνικός πόλεμος συνεχίζεται εντεινόμενος και τα στρατόπεδα γίνονται όλο και πιο ξεκάθαρα ανάμεσα στους καταπιεστές και τους καταπιεζόμενους. Οι λεπτές γραμμές της κυριαρχίας και του ελέγχου από τη μεριά της εξουσίας, προσπαθούν με κάθε τρόπο να κρατηθούν ακέραιες στη δίνη των ταξικών αντιθέσεων, στενεύοντας όλο και περισσότερο τα όρια της ελευθερίας μας.Δεν υπάρχει πιο ξεκάθαρη απάντηση γύρω από το ποιος επικηρύσσει αγωνιστές με αστρονομικά ποσά, ποιος κατασκευάζει φυλακές υψίστης ασφαλείας και απομόνωσης, ποιος χτίζει στρατόπεδα συγκέντρωσης, ποιος συνθλίβει το μέτρο των αδειών στις φυλακές που με αιματηρούς αγώνες έχει κατακτηθεί, ποιος εισβάλλει σε σπίτια αγωνιστών οι οποίοι ακόμα αντιστέκονται, ποιος επιτίθεται σε αυτοοργανωμένους κοινωνικούς χώρους (ΡΕΣΑΛΤΟ), ποιος πνίγει μετανάστες με μωρά παιδιά στο φαρμακονήσι (αφού πρώτα με την έμπρακτη συνεισφορά του “σε επιχειρήσεις σωτηρίας” έχει εισβάλλει και καταστρέφει τις χώρες τους!!), ποιος απαγορεύει πορείες και συγκεντρώσεις με διατάγματα που ξεράστηκαν σε μια νύχτα. Το κράτος έκτακτης ανάγκης μαζί με το κεφάλαιο και τους μηχανισμούς τους που μας έχει επιβληθεί.Είναιτο κράτος έκτακτης ανάγκης που έχει εξαθλιώσει το λαό με μισθούς και συντάξεις πείνας, είναι αυτό που επιβάλλει χαράτσια, επιβάλλει την ανεργία σε 1,5 εκατομμύριο ανθρώπους, δολοφονεί τους \-αυτόχειρες αφού το ίδιο είναι υπεύθυνο για την κατάσταση που τους έχει φέρει\-, βάζει λουκέτα σε σχολεία και νοσοκομεία, επιτάσσει εργατικά σωματεία και όλα αυτά μέσα στα στενά πλαίσια της καταστολής\-συκοφάντησης των κοινωνικών αγώνων.Αλλά ως εδώ, δεν σκοπεύουμε να κάνουμε ούτε βήμα πίσω στην τρομοϋστερία που σπέρνουν. Δεν θα σταματήσουμε να κατεβαίνουμε στο δρόμο, να διαδηλώνουμε, να συγκρουόμαστε με τη καταστολή, να δημιουργούμε οριζόντιες δομές, να οργανώνουμε σωματεία βάσης, να αναζητάμε την ελευθερία που μας στερούν. Γιατί μπορεί η εξουσία να φαίνεται κάτι το αδιαπέραστο, αλλά εμείς απαντάμε με την αλληλεγγύη μας, την αποφασιστικότητα και τις συλλογικές δομές για την ταξική αντεπίθεση μέχρι την κοινωνική επανάσταση. Γιατί μπορεί το μαχαίρι του χρυσαυγίτη, η μπότα του λιμενικού και το γκλόπ του μπάτσου να δολοφονούν ανθρώπους της τάξης μας, αλλά εμείς με όλες μας τις δυνάμεις θα τους κάνουμε »το βίο αβίωτο».